“კომუნისტების დროს გზების მშენებლობა იყო მეწველი ძროხა”

მიხეილ სააკაშვილი (2009წ)

ასეთი ამბავია ქუთაისში, კერძოდ აბაშიძის ქუჩაზე – შიდა გზების დაგებაზე ფულს ითხოვს მერია მოსახლეობისგან, ანუ 70–70 ლარს გამოდით და დაგიგებთ, წინააღმდეგ შემთხვევაში  ისე დარჩებით როგორც ხართო. ეს მოსახლეობაც დგას და აძლევს ფულს, ზოგგან 50–50 ლარს, ზოგგან 70–70 ლარს. მერია კიდე აქეთ ამადლის რომ ხარჯების 90% ჩვენ ვიხდითო. საიდან იხდითო? ბიუჯეტიდანო. ბიჯეტში საიდან არისო? გადასახადებიდანო. ვისი გადასახადებიდანო? თქვენი.. კი არა და ჩვენი, საქართველოს მოქალაქეებისო. ეეეო – ე კი არა ფულს გამოდით თორე დარჩებით როგორც ხართო.

მოდი აქვე მარტივად დავითვალოთ, ისე, უბრალოდ საინტერესოა: ტიპიურ 5 სართულიან “ხრუშჩოვკაში”, რომელიც დგას ქუთაისში, აბაშიძის ქუჩაზე და რომლის მოსახლეობასაც მოსთხოვეს 70 ლარი მოასფალტებისთვის – არის 45 მოსახლე (სადარბაზოში 15) 45 X 70= 3150 ლარი. სამწუხაროდ  ასფალტის დაგების ტექნოლოგიებში ვერ ვერკვევი მაგრამ რაც მოვიძიე ინტერნეტში საქართველოში 1 ტონა ასფალტი 70 დოლარამდე ღირს, ანუ დაახლოებით 116 ლარი. 3150 ლარი რო გავყოთ 116–ზე მივიღებთ დაახლოებით(sic) 27 ტონა ასფალტს – 27 ტონა ასფალტი კიდე ბევრია.

ხოდა, ზემოთ ნახსენები ტიპიური “ხრუშჩოვკის” შიდა გზა, უშუალოდ კორპუსის წინა ასფალტის საფარი, უხეშად რო დავიანგარიშოთ არის 5 მეტრის სიგანის და 40 მეტრის სიგრძის– მაქსიმუმ. ხოდა 200 კვ.მ–ზე მოსახლეობა თუ იხდის 27 ტონის ფულს, ანუ დაახლოებით 1 კვ მეტრ შიდა გზაზე გამოდის 7.5 ტონა ასფალტი – რაც ჩემნაირი გზის დაგების არმცოდნე მოქალაქისთვისაც ნათელია რომ უაზროდ ბევრია. შესაბამისად შეგვიძლია დარწმუნებით ვთქვათ რომ გარდა იმისა რომ მოსახლეობა მთლიანად ფარავს საჭირო ოდენობის ასფალტის ფულს, ასევე  ფარავს  უშუალოდ გზის დაგების სამუშაო ხარჯის ნაწილსაც.

საერთოდაც როცა ამ ხარჯებს ვითვლიდი და ვეძებდი ინფორმაციას გამახსენდა ერთი ჩემი კეთილი მეგობარი, რომელიც დიდი ხნის განმავლობაში მუშაობდა გზების დაგების სფეროში და რომელმაც მითხრა რომ 1 კვადრატული მეტრის დაგება, საფუძვლიანად, ყველა ხარჯის გათვალისწინებით 22 ლარი ჯდებაო.  ერთხელაც რომ გადავთვალოთ 200 კვადრატული მეტრის დაგება გამოდის რომ ჯდება 4400 ლარი. შესაბამისად თუ მოსახლეობა  იხდის 3150 ლარს, გამოდის რომ მერიას ეს ყველაფერი უჯდება მაქსიმუმ 1250 ლარი… და თუ მაღალსართულიანი კორპუსია და მოსახლეობაც მეტია მაშინ ხომ… რა  დათვლის ეხლა მაგას.

მაგრამ რაც დავთვალე მერიის თანამონაწილეობა 90%–იან ხარჯს ნამდვილად არ ითვალისწინებს, პირიქით და საერთოდ რა თანამონაწილეობაზეა საუბარი როდესაც ისედაც ვალდებულია რომ დააგოს გზები?

ასე რომ პატივცემულო პრეზიდენტო, არამარტო კომუნისტების დროს იყო გზების მშენებლობა მეწველი ძროხა… და საერთოდაც ეს ხალხია მეწველი ძროხა, როცა უთხრეს რომ რატომ იხდით ფულს, თბილისში უფასოდ აგებენო, ამათ უპასუხეს აბა თბილისთან ჩვენ რას მოვალთო.

თან საინტერესო ისიც არის რომ აბაშიძის ქუჩა მდებარეობს ახალ პარლამენტთან, რომლის გადატანამაც უნდა განავითაროს ქუთაისი.

აპრილის თბილი და მზიანი დღე იყო, რაც შესაბამისად ნიშნავდა რომ სიკო დაურეკავდა მიკოს და ბაგრატას სახლის წინ, სკვერში შეხვდებოდა. მას შემდეგ რაც თითო ბოთლ ლუდს გაცვლიდნენ, დაურეკავდნენ ბაგრატას, კიდევ თითო ბოთლს გაცვლიდნენ და ბაგრატას ერთოთახიან ბინაში გააგრძელებდნენს სმას თითქმის დილამდე. უკვე მეოთხე წელი გადიოდა მას შემდეგ რაც სიკო, მიკო და ბაგრატა დაუნდობლად სვამდნენ და ხმის ჩახლეჩამდე მღეროდნენ მხოლოდ ერთ სიმღერას:

ჟილი ბილი ტრი ბრატააა

სიკო მიკო ბაგრატააა

სიკო უმერ!

მიკო უმერ!

კტო ასტალსა?! ბაგრატაა..

არცერთს ახსოვდა ვინ იმღერა პირველად,  არც ის თუ  რომელმა მოიფიქრა ან მოისმინა და დაამღერა  ამ სამთა კრებაზე, თუმცა სამივემ და განსაკუთრებით ბაგრატამ, კარგად იცოდა რომ 3 თვის წინ, სანამ სამამულო მედიცინის წამყვანი სპეციალისტი, დასაორთქლი ბეჭდით, ბაგრატას გაფანტული სკლეროზის კარგად დაწყებულ სტადიას დაუმოწმებდა – ამ სიმღერას კი არა და საერთოდაც არ მღეროდნენ ხოლმე. ხოდა სმა დაიწყეს, აქაოდა ბაგრატამ მეო მხედველობა გამიფუჭდაო, მალე ნერვული სისტემა სულ მომეშლება და ლოგინად ჩავვარდები და ღვიძლი რაღაში მარგიაო?! სიკო კი თავის მხრივ   ჩამოყალიბებული  ლოთი იყო და მალავდა – მეო ფოტოგრაფი კი ვარო, თან კარგი ფოტოგრაფი ვარო, მაგრამ შემოქმედებითი კრიზისი მაქვს და მირჩევნია ისევ ალკოჰოლით გადავიაროო! მიკო კიდე ხათრიანი იყო, მაინცდამაინც არ მოსწონდა გაბმულად სმა და თავს იმართლებდა: აბაო მე თქვენს გარდა მსგავსი ახლო მეგობარი არ მყავსო, თან თქვენც ხომ ხედავთ, ბაგრატასთან ისე ცივა – ღამით რომ ვაკუებ, სუნი მზე რომ კარგად ამოვა მერე დგებაო, ხოდა თან თქვენთან ვიქნები და თან სიცივესაც ვერ ვიგრძნობო.

მოკლედ რომ ვთქვათ ბაგრატა მალე აღარ იქნებოდა. არა, შეიძლება მალე არ მომკვდარიყო მაგრამ რამდენიმე თვეში ზურგის ტვინი მოეშლებოდა და კიდურებსაც ვერ დაიმორჩლებდა, მერე თავის ტვინიც მიჰყვებოდა და ამიტომ სწრაფ–სწრაფად ავსებდა არყისა თუ ლუდის ჭიქებს, ჩქარობდა. მიკომ და სიკომ კიდევ ბაგრატას მარტო დავტოვება არ იქნებაო, თავს რამე არ აუტეხოსო. თან მათთვის ეს გადაწყვეტილება არც ჩასათრევი იყო და არც ჩასაყოლი, რომ ან ერთი ექნათ ან მეორე…

კიდევ უფრო მოკლედ რომ ითქვას, მიზეზი მიეცათ მათ გარშემო არსებული წრე–საზოგადოებისათვის არცთუ მოსაწონი გაბმული სმის წამოსაწყებად, სადაც თავფეხიანად გადაეშვნენ.

იქნებოდნენ ასე 40 –35 წლისები, არც მელოტები და არც ხუჭუჭები, არც მსუქნები და არც გამხდრები, ცოტა ჭკვიანები და უფრო ცოტა ფულიანები. მეგობრობით დიდი ხანია მეგობრობდნენ, სმით უფრო დიდი ხანია სვამდნენ.

ბაგრატას პახმელია და კუანა მიკო

ბაგრატა იმდენად პათეთიკურ–პოეტური იყო ხოლმე ნაბახუსევ დილით, რამდენადაც თავზეხელაღებულად შეეძლო დალევა.

მეგობარნო!!! – არყით გადავსებული ნათალი ღვინის ჭიქა შემართა მძინარე სიკოსა და მიკოს თავებზე – მეგობარრრნო! აი ამ საკონტროლო გასროლით ღვიძლში, რომელსაც მავანი..ანდა სულაც მომხვდური და დუშმანი “კაპიტანსკის” უწოდებს – დილა მშვიდობისას გეტყვით თქვენ! დილა მშვიდობისა მხოლოდ და მხოლოდ იმიტომ რომ გამახსენდით, გამოძვერით ჩემი გონების იმ ბინდიდან რომელიც აწი და აწი სულ უფრო მშთანთქავს… თუ მე არ მოვუხერხე რამე… მაშ რადგანაც გამახსენდით, რადგანაც დროებით ჩამოვიფერთხე ის საბურველი რომელიც მექაჩება წასულთა საუფლოში… ანუ  სადღაც ტრაკში, გეტყვით თუ ვინ ხართ, რამეთუ ვინძლო თავადაც არ გახსოვდეთ ზოგიერთი რამ!

სიკო და მიკო წამოიშმუშნენ, ჭიქები მოიმარჯვეს და მოლოდინით მიაჩერდნენ.

– აი მაგალითად შენ, მიკო! შენ ისევ ის მოუხერხებელი 9 წლის ბიჭი ხარ რომელიც ნიჩბისში იყავი! და ისევ ისეთი კუანა ხარ რაც მაშინ იყავი, ხელსაყრელ მომენტს რომ ელოდებოდი და შემდეგ სხვას აბრალებდი შენს გაფრენილ ”ჩიტებს”! არც არაფერი შეცვლილა შენში, შენი გაფუჭებული საქმეები უკვე ხმითაც იცნობა, მაგრამ ამაზე საინტერესო უფრო ის არის რომ რაც დრო გავიდა როგორღაც აჯერებ შენს თავს რომ კი არ სტყუი როდესაც ურცხვად გვაბრალებ ან მე ან დაც სიკოს.. მმ.. ესეეგი გავმეორდები და ვიტყვი – კუილს! არამედ გჯერა კიდეც რომ შენ არაფერ შუაში ხარ და შენს ირგვლივ ჰაერს ყოველთვის სხვა აფუჭებს! არა მეგობარო, ჩვენ სამში კუანა შენ ხარ!  და თუ ჩვენს ჩათლახურ ქცევაზე მიდგა საქმე იცოდე რომ სწორედ შენ ხარ ყველაზე დიდი ჩათლახი ჩვენს შორის! თუ ჩვენს ლოთობაზე მიდგა – ყველაზე დიდი ლოთი შენ ხარ და თუ გაკადნიერდები და ჩვენს ლაჩრობაზე წამოგცდება რამე, გეტყვი რომ შენ ხარ ჩვენ სამში  ლაჩარი და უნებისყოფო – რადგან  ყოველთვის ამჩნევდი ზემოთ ჩამოთვლილს, მაგრამ   სიტყვა არ დაგცდენია ამ ყველაფერზე ჩვენთან, არ გითქვამს რომ რაიმე არასწორია ან სწორია და ყველაზე ცუდი ის არის რომ შენი თავისთვისაც არ გითქვამს, რადგან რაც კი სადმე ტალახში გაგვიტოპავს.. და ბევრჯერ გაგვიტოპავს, მორჩილად, ბოჩოლასავით მოგვყვებოდი და საკუთარ თავს ემართლებოდი რაღაცეებს.

კი მაგრამ… – მიკომ თავისმართლებასავით სცადა, მაგრამ ბაგრატამ არ დააცადა – არავითარი მაგრამ მეგობარო, ამით დროებით მოვრჩით შენზე! ახლა კი რაც შეეხება სიკოს! ოო სიკო არის თუ არის! სიკო თავიდან ბოლომდე ის ამბავია მანგლისში ბავშვობისას რო გადახდა. მოხდა ისე რომ სიკოსთან ერთადაც ვისვენებდი, 11 –12 წლისები ვიყავით… საერთოდ ბავშვობიდან “ვრედნი” და “აბიჟნიკი” იყავი სიკო; სულ რაღაცის გაფუჭება გინდოდა.. ხოდა იმ დილით მოვდივარ, “რაგატკა” და წვეტიანი კენჭები მაქვს მოგროვილი და ვხედავ რო წაკუზული ხარ კაკალთან და თან ზევით იყურები. თავიდან მინდოდა ტრაკში დამემიზნებინა კაი წვეტიანი კენჭი.. მარა მერე დავინახე რო მირბიხარ კაკალთან, რაღაცას იღებ და ბრუნდები და  ესე დადიხარ აქეთ–იქით და ისევ უთვალთვალებ… და აი რა აღმოჩნდა და აღმოაჩინე და შესაბამისად ამის გამო აღმოგაჩინე ვინც ხარ მხოლოდ ახლა. მისმინე მიკო! ამ ჩათლახმა კარგად იცის და შენ გასაგონად ვყვები! იცი როგორ ამტვრევს ყვავი კაკალს? არ იცი, საიდან გეცოდინება?! ხოდა მისმინე: ყვავი როდესაც იპოვნის კაკალს, აიღებს პატივცემული ნისკარტით, აფრინდება მაღლა და აგდებს ძირს, რაიმე მყარზე, დიდ ქვაზე, ასფალტზე, კლდეზე ბეტონზე ან რამე ეგეთზე… ხოდა ტყდება კაკალი და ყვავი ჩააამოფრინდება და მიირთმევს. მიხვდი ეხლა რას აკეთებდა ღრმადპატივცემული სიკო კაკლის ძირში, ჩაცუცქული და საშურდულედ გამზადებული ტრაკით? ყვავს უთვალთვალებდა, რომელიც იქვე აიღებდა კაკალს და ბეტონის ფილაზე ამტვრევდა, ეს ჩათლახი კიდე, იმის მაგივრად თითონ აეღო და ქვით დაემტვრია – ყვავს ელოდებოდა… აეგეთი იდეინნი მუქთახორა ხარ ბავშვობიდან ჩემო სიკო! მაგრამ საბოლოო ჯამში, სანამ ამ ყველაფერის აწონ–დაწონვით ვიყავი დაკავებული, სხვათაშორის, უნდა აღინიშნოს რომ ამ დროს თქვენ გეძინათ, მიუხედავად იმისა რომ თავს ჩემი სიცოცხლის ჩემგანვე დაცვის ფხიზელ დარაჯებად მიიჩნევთ და 4 დღეა მარტო არ მტოვებთ, მივხვდი რომ მაინც მიყვარხართ –  მიუხედავად იმისა რომ დიდი ჩათლახი, კუანა და მუქთახორა რამეები ხართ! ვსვამთ ულაპარაკოდ!

დალიეს.

მანანა – ბაგრატას ტაძარი

“შენ ტაძარი ხარ ჩემი, მანანა..” – ბევრი წლის წინ ჩასჩურჩლა ფილოლოგიის ფაკულტეტის მესამე კურსელმა სტუდენტმა, ბაგრატამ, ისტორიის ფაკულტეტის მეორე კურსის სტუდენტ მანანას.

“ბაგრატ… შენი ვარ” – უპასუხა მანანამ და ჩაეხუტა. ქორწილში ბაგრატა დათვრა, მაგრამ მაინც ყოჩაღი იყო.

მერე მანანამ ხაჭაპურის ცხობა ისწავლა.

მერე მანანამ სარეცხის რეცხვა ისწავლა.

მერე მანანამ ლუდის ფასები ისწავლა.

მერე მანანამ არყის ფასები ისწავლა.

მერე მანანამ “საპახმელიო” კერძები ისწავლა.

მერე მანანამ ვალების აღება ისწავლა.

ერთხელ მანანამ ჩალურჯებული თვალის მაკიაჟი ისწავლა.

მერე მანანა წავიდა.

ბაგრატას ბოგინი!

ხდებოდა ხოლმე ისე რომ ბაგრატა ბოგინობდა, რამდენჯერმე წელიწადში – 3–4 ჯერ ალბათ. ეს საკმაოდ მკაცრად გაწერილი მოვლენა იყო მის ცხოვრებაში. ბოგინის მოახლოებას რამდენიმე დღით ადრე გრძნობდა და იწყებდა საჭირო ინვენტარისა და ინგრედიენტების მოგროვებას, რათა ბოგინი გემრიელი და დასამახსოვრებელი გამოსულიყო.

ინგრედიენტები:

ლუდი – 2ლიტრი

არაყი – 500 გრამი

პლანი/განჯა/მარიხუანა – გემოვნებით

ტაქსის ფული – 10–15 ლარი

სიკო – 1 ცალი

მიკო – 1 ცალი

ამ ყველაფერს ვყრით ერთად და მუდმივად ვურევთ.

ხოლო თავად ბოგინი თავისი არსით მეტი არაფერი იყო თუ არა ხულიგნობა, რის მაგალითადაც ქ. თბლისისის ვაკე–საბურთალოს რაიონის N2 პოლიციის განყოფილებაში არსებული დოკუმენტიც გამოდგება:

მოქალაქე ბაგრატ ყრუაშვილის

მცხოვრები ქალაქ თბილისში, XXXXXXXXXXXX ქუჩის XX ნომერში, პირადი ნომრით 01009023XXX

აღიარებითი ჩვენება

მოგახსენებთ რომ 2009 წლის 17 თებერვალს, საღმოს 9 საათზე, დავტოვე საკუთარი სახლი და გავედი გარეთ კარლ ერნესტ ფონ ბაიერის დაბადების დღის აღსანიშნავად. ვინაიდან და რადგანაც წელიწადის ამ დროს საქართველოს დედაქალაქ თბილისში ჩვეულად ცივი ამინდებია, ღლონტების მაღაზიაში შევიძინე 500 გრამი არაყი, ჯანმრთელობას რომ გავფრთხილებოდი და არ გავციებულიყავი (მიუხედავად იმისა რომ ჩემს გარშემო არსებული წრე ფიქრობს რომ ალკოდამოკიდებული ვარ,  მინდა აღვნიშო რომ ეს მტკნარი სიცრუეა და მოვითხოვ რომ გათვალისწინებული იქნას საქმის მსვლელობისას). აღნიშნულმა შენაძენმა ჩემი საზეიმო განწყობა ერთი ორად გაზარდა და დავურეკე ჩემს მეგობარს, მოქალაქე სიმონ ბუცხრიკიძეს, იგივე სიკოს და საქმის ვითარება ავუხსენი. სიკო აღფრთოვანდა იდეით და საკუთარი ინიციატივით საზეიმო სუფრას 2 ლიტრი ლუდი, პაშტეტი, შავი პური და მირიან კომახიძე, იგივე მიკო შემატა.

სანამ უშუალოდ მომხდარი ინციდენტს შევეხებოდე, მინდა გამოძიების ყურადღება გავამახვილო იმ ფაქტზე რომ მე ვარ მკვლევარი და მიუხედავად იმისა რომ ვარ დროებით უმუშევარი – ეს არ უშლის ხელს ჩემს მოთხოვნილებას რომ ვიკვლიო საზოგადოებისათვის მნიშვნელოვანი საკითხები და მინდა ხაზგასმით აღვნიშნო რომ მომხდარი ინციდენტი იყო მხოლოდ და მხოლოდ 10 წლის წინ ჩატარებული კვლევის გაგრძელება, იმის დასადგენად თუ როგორ შეიცვალა საზოგადოების ქცევა, დამოკიდებულება მოულოდნელი კონფლიქტური სიტუაციის მიმართ ურბანულ გარემოში. შესაბამისად საჭიროდ ვთვლი ორიოდ სიტყვით შევჩერდე წარსულში ჩატარებული კვლევის შინაარსსა და დეტალებზე, რათა გამოძიებამ გაითვალისწინოს 2009 წლის 17 თებერვალს მომხდარი ფაქტის მნიშვნელობა. კვლევა ემსახურებოდა საზოგადოების მენტალიტეტის განსაზღვრას და მისი წევრების უნარ–ჩვევების აღწერას კრიტიკულ სიტუაციაში, ასევე პოლიციის მიმართ სანდოობას – უშუალოდ კვლევის მეთოდი კი შემდგომში მდგომარეობდა: ათი წლის წინ, ზემოთაღნიშნული საკითხების გასარკვევად დამებადა ესეთი იდეა, ქუჩაში შემთხვევით გამვლელ  18 დან 30 წლამდე ჩემთვის სრულიად უცნობ მამაკაცებს – ანუ კვლევის ობიექტებს, რომლებიც მოძრაობდნენ ჩემი მიმართულებით, ფეხით რა თქმა უნდა, ყოველგვარი შესავლის ან სიტყვის გარეშე ვურტყამდი სახეში და ველოდი მათ რეაქციას. 10 წლის წინ ეს კვლევა ჩავატარე 15 ობიექტზე, ქ. თბილისის სხვადასხვა უბანში და შედეგი გასაოცარი მივიღე – უმრავლესობის რეაქცია იყო ერთიდაიგივე, გამოხატული მცირეოდენი ლექსიკური სხვაობით, ისიც უმნიშვნელო სხვაობით ანუ მინდა გითხრათ რომ 15 მამაკაციდან 13–მა ესეთი შნიაარსის პასუხი გამცა ფიზიკურ ძალადობაზე – “შენ ვის დაარტყი ბიჭო/იცი ვის დაარტყი/ვიზე აწიე ხელი” და ა.შ. არცერთს მოუვიდა აზრად რომ ფიზიკურ აგრესიაზე იდენტური პასუხი გაეცა, ყოველი მათგანი იწყებდა “კაჩაობას” და ე.წ. “ბაზარს” და ხაზს უსვამდა მის სტატუსს, რაც გამოიხატებოდა მონოტონურად გამეორებულ ფრაზებში “ვიზე აწიე ხელი/იცი ვინ ვარ/ვის დაარტყი?!” და ა.შ. ისინი ვერ აცნობიერებდნენ რომ ჩემთვის სულერთი იყო მათი სოციალური/ქუჩური სტატუსი და სხვა მსგავსი რამ. ღრმა ანალიზზე რომ არ შევაჩერო გამოძების მნიშვნელოვანი ყურადღება, ვიტყვი რომ ჩემდა გასაკვირად მათ ინსტინქტის დონეზეც კი არ უპასუხიათ ფიზიკური აგრესიით (13 მამაკაცს, დარჩენილი ორი საერთოდ სხვა შემთხვევაა – გაიქცნენ – თუმცა ბევრად ადეკვატური რეაქცია იყო ეს რა თქმა უნდა), არც პოლიციის დაძახება უფიქრიათ, უბრალოდ შეთანხმებულებივით იწყებდნენ “ბაზარს” სადაც თავის გამართლებას მარტივად ვახერხებდი, თითქოს შემეშალა სხვა ვიღაცაში და მათი ტერმინოლოგიით ვუხსნიდი და ასე მთავრდებოდა. ხოლო გამვლელ მოქალაქეებს ოდნავი ინტერესიც არ ეტყობოდათ, ცივად გვივლიდნენ გვერდს.

აღნიშნულ საღამოს კი, 2009 წლის 17 თებერვალს, მას შემდეგ რაც ვიმყოფებოდი ალკოჰოლის ზემოქმედების ქვეშ, სუფრის პატივცემულ წევრებთან მომივიდა შეკამათება – შეიცვალა თუ არა ზემოთაღწერილი კვლევით გამოვლენილი მდგომარეობა და სიკოს და მიკოს დაჟინებული უარის მიუხედავად, რაც გამოწვეული იყო ჩემი სუსტი ფიზიკური მდგომარეობით (მინდა ვაცნობო გამოძიებას რომ მაქვს გაფანტული სკლეროზი), გადავწყვიტე შედარებითი ანალიზისთვის მომეპოვებინა ახალი ინფორმაცია. შედეგად გადავინაცვლე ალ. ყაზბეგის გამზირზე და პირველივე შემხვედრს დავარტყი მუშტი სახეში, ობიექტი არ დაიბნა და სწრაფადვე მიპასუხა დარტყმით, რის შედეგადაც აღოვჩნდი ძირს, გონდაკარგული. როდესაც თვალი გავახილე, დავინახე ჩემი ყოფილი მეუღლე, მანანა ჩადუნელი, რომელმაც მიზეზთა გამო მიმატოვა. მანანას დანახვისას მახსოვს გაბრუებულმა ამოვილუღლუღე “შენ ტაძარი ხარ ჩემი, მანანა..”  რაზეც მანანამ მიპასუხა “შენი დედაც მ*****ნ, ბაგრატ! ჩემს ქმარს კბილი გაუტეხე! არანორმალურო!” როგორც აღმოჩნდა მან დარეკა პოლიციაში, რაც ალბათ ხვდებით  რომ გაუგებრობის გამო მოხდა, რადგან მან იფიქრა რომ მიზანმიმართულად დავაპირე მისი მეუღლის გალახვა, რაც  რა თქმა უნდა სიმართლეს ვერ შეესაბამება, რამეთუ მე არ ვიცნობ იმ პიროვნებას და უკანასკნელი  8 წელია მანანას შესახებ არ მაქვს ინფორმაცია – ვიმეორებ, ეს ინციდენტი მოხდა მხოლოდ და მხოლოდ ზემოთაღნიშნული კვლევისთვის.

ხოლო რაც შეეხება შარდის ანალიზში აღმოჩენილ მარიხუანას – იგი  წმინდა სამედიცინო მიზნით აღმოჩნდა იქ, შარდში, რადგან ვეწევი გაფანტული სკლეროზის თვითმკურნალობას და ვითვალისწინებ დასავლურ მეთოდებს, რაც გულისხმობს მარიხუანის მოხმარებას.

გთხოვთ გულდასმით გაითვალისწინოთ აღნიშნული აღიარებითი ჩვენების შინაარსი.

ბაგრატ ყრუაშვილი

ბაგრატას ღიმილი

და აი ერთ დილას, ბაგრატას სახლში სიკო და მიკო ეზოდან შემომავალმა ჩოჩქოლმა გააღვიძა. მეც კარგად მახსოვს ეს ჩოჩქოლი, რადგან დილით მაღაზიაში გავედი პურის საყიდლად და რომ მოვბრუნდი ეზოში შეკრებილი ხალხი და სახურავზე მდგარი ბაგრატა დავინახე, რომელიც უყოყმანოდ გადმოეშვა ხელებგაშლილი.

მოგვიანებით სიკომ მომიყვა რომ დილით მისსა და მიკოს მობილურზე ერთდროულად მოვიდა ბაგრატას მესიჯი:

“tu shevvtanxmdebiT rom shesadzlebelia ertdroulad iyo didi, imdenad didi rom agukvadi da ararsebuli mcirestvis da amasTanave imdenad mcire, rom SeumCneveli da ararsebuli didistvis – mashin yvelaferi martivdeba, radgan TiTqmis arafers aqvs mniSvneloba.. ai rogorc WianWvela, shen da varskvlavi saxelad antaresi! dila mshvidobisa!”

თუმცა ყურადღება არ მიუქცევიათ… შემდეგ კი ეზოდან შემომავალი ხმაური გაიგეს, მეზობლები ყვიროდნენ “ბაგრატ რას შვები, არ გადმოხტე ბაგრატ!” როგორც სიკომ მითხრა ყველაფერი წამებში მოხდა, მიკო აივანს მივარდა და მობილურზე დაიწყო რეკვა, ხოლო თითონ კი ინსტინქტურად დაავლო ფოტოაპარატს ხელი და გარეთ გავარდა. სიკომ მხოლოდ ერთხელ თქვა რომ მოასწრო ვარდნის გადაღება და რომ სურათში ბაგრატა ირონიულად იღიმის, ოღონდ უღიმის არა აპარატს, არამედ მას, სიკოს და ეს ღიმილი ჰგავს ყვავს.

მე არასდროს მინახავს ეს სურათი და არ ვიცი როგორ უნდა გაიღიმოს ადამიანმა რომ ყვავს დაემსგავსოს, ვფიქრობ უფრო სიკო ამეტებს, თუმცა მჯერა რომ მან მართლაც მოასწრო ამ სურათის გადაღება, რადგან მახსოვს ბაგრატას გარშემო შეჯგუფებული ხალხი და რამდენიმე ნაბიჯში ცალკე მდგარი ფოტოაპარატიანი სიკო. თან ეს ამბავიც დამაჯერებლად მომიყვა სიკომ წლების შემდეგ, რამდენიმე კვირის წინ.

უნდა უჩივლო!

თქვენ ხართ ყლეები.

გუშინ დილით საშინლად მომინდა ქალაქიდან გასვლა და მცხეთაში წავედი. ხდება ხოლმე როცა ერთიანად ამოგაწვება ყველაფერი ყელში: სახლი, ავტობუსი, მეტრო, სასმელი, მეგობრები, ისევ სასმელი, ტაქსი, უჟმური დილა თავისტკივილით, ოთახში გადამალული კონიაკი – საკონტროლო გასროლა ღვიძლში, რომ აზრზე მოხვიდე, დიდუბის ავტოსადგური და მერე მცხეთა ახლოა. გარემონტებული მცხეთა, ერთნაირი ფერის სახლებით, ერთნაირი ტიპის ჭიშკრებით, ერთნაირი სახურავებით, ერთნაირი ქვაფენილით და ერთნაირი მომლოცველებით, რომლებიც სვეტიცხოვლის ყოველ გოჯს კოცნიან და შუბლს ურტყავენ, სანამ რესტორანში წავლენ დასალევად. მცხეთა დაგუბებული მტკვარით და მცირე რაოდენობით უცხოელი ტურისტით.

ცოტა ვიბოდიალე, კარგია მცხეთა, მშვიდი, არ ხმაურობს, მანქანა იშვიათად გაივლის და ყველა რატომღაც ცდილობს ზედმეტი ხმა არ გამოსცეს, გარდა გალავანთან ჩამომჯდარი ფანდურიანი მოხუცისა, რომელიც გამეტებით გაჰკივის აღმოსავლურ მელოდიაზე გაუგებარ ტექსტს, რაღაცას ყვავილებზე და სამშობლოს სიყვარულზე. რა უნდა ქნა? უნდა იბოდიალო და გარემონტებული ნაწილიდან  ასიოდე მეტრის მოშორებით ცარიელ დუქანში უნდა შეხვიდე – აეგაა ჩემი მცხეთა: სარდაფი უგემოვნო კერამიკით და ღვინის სუნით, საბჭოთა დახლ–მაცივრით სადაც თითო პორცია საჭმელი დევს: მოხარშლი ბურვაკი, მწვანილის ასორტი, ყველი, სოკო, მწნილი, მოხარშული კვერცხი და ა.შ. არც ყველს, არც მჟავეს და არც არაფერს უხდება სიტყვა –ასორტი– ისე როგორც მწვანილს.

სოკო, მჟავე და ნახევარი ლიტრი რქაწითელი ავიღე, მარტო ვარ, ვჭამ და ვწრუპავ.

–        რა იყო ბიჯუ, მარტო რათა სჭამ პურს? – თავზე დამადგა 30–ს გადაცილებული, განიერი შავწარბულვაშა კაცი.

–        აეგრე გამოვიდა რა – მეტი ვერაფერი მოვიფიქრე საპასუხოდ, ან კი რა უნდა უპასუხო? ვჭამ რა, მარტო ვარ, შეაყოლე რა!

–        არ უნდა იყო აქაური აი! – აგრძელებს, ვხვდები დალევა მომიწევს ამასთან.

–        ხო, თბილისელი ვარ.

–        აბა და კარგი! არც მე ვარ აქაური, მაიტა დავჯდეთ სიტყვა ვთქვათ –  რაღაც სასიამოვნოდ, ალალად ჯმუხი კაცია, მარტოა და არ უნდა მარტო ჭამა. მომიჯდა და მოაყარა საჭმელი, მწვადიო, ხაჭაპურიო, ღვინო დოქითო, მჟავეს ჯონჯოლიც მივამატოთო, სოკო მეც მიყვარს კიდევ ავიღოთო –  გაშალა სუფრა. დარწმუნებული ვარ მე არ გადავიხდი, არ მაქვს მაგდენი. გაცნობისა დავლიეთ, მერე შობის მადლისაო, ახალი წლისაო, ოჯახებისაო და როგორც წესი და რიგია თამადობს.

ცოტა ხანში ავყევი, სიტყვა მათქმევინე მეთქი, დამთანხმდა დიდსულოვნად. შემთვრალი ვარ.

–        აემ ჭიქით მოდი მცხეთას გაუმარჯოს და მცხეთელებსაც მეთქი – ყელი მოვიღერე.

–        მცხეთას კი გაუმარჯოს მაგრამ მცხეთელებს რათა? – ცერად ამხედა.

შარია ოხერი, მე რა ვიცი რათა? დალიე რა, როგორც შობის, ახალი წლის და კიდევ ათასი სისულელის დალიე – ვფიქრობ ჩემთვის, არაფერს ვამბობ.

–        არა განარაა კაცო, მაგრამ კი ამაჯავრეს ამ მცხეთელებმა, აი გეტყვი, ცხვარი დავაყენე სექტემბერზე მცხეთაში და დავყიდე ერთ მცხეთელზე და ფული კიდე აგერ შენა ხარ და იანვარში მომცეს, ერთი საათის წინათ –  სახეზე მომაჩერდა, პასუხს ელოდება.

–        ვერ მოგსვლია კაი ამბავი მეთქი – სხვა რა მეთქვა.

–        მესამედ მომივიდა ეგ ამბავი – გაჯავრებულმა თქვა და დალია უთქმელად. მეც უთქმელად დავლიე.

მეორე დოქს რო ვცლიდით მაშინ გავიგე რო კახელი იყო, ჯუგაანიდან. საერთოდ ამ მეორე დოქიდან დაიწყო ყველაფერი. არ ვარგა მეორე დოქი, ერთი დალიე – შეირგე, წადი სახლში. ამ მეორე დოქს რო ვცლიდით მიხვდი რო მთვრალი ვიყავი და მივხვდი რო მთვრალი იყო – ბრაზობდა რაღაცეებზე: ეს მთავრობა რა მთავრობააო, ვენახი მაქვს ყურძენი კაპიკებად ძლივს გავყიდეო, ეს მცხეთელები რა ხალხიაო, მესამედ დამიგვიანეს ფულიო, ეს გოგია რა კაციაო, ცოლი დაბოზაობს აქეთ–იქითო (არ მახსოვს, მგონი მეზობელი იყო მაგისი ეგ გოგია). მოკლედ ზის, ღვინოს ხვრეპს და ჯავრობს ხმამაღლა. ამასობაში მარტონი აღარ ვართ თურმე, ორი ჩაფსკვნილი ტყავის ქურთუკიანი ზის მეზობლად, ძალოვანები არიან რა, ხო ეტყობათ ხოლმე ფორმის გარეშეც. ეს კიდე ბრაზობს, რაღაცას ამბობს, მთვრალი ვარ, ვერ ვუსმენ, ვუყურებ მხოლოდ. ხმას მოუმატა, ეს ჯუგაანელიც და მისი ხმაც მიორდება მაგრამ უკვე მესმის ისე ხმამაღლა ლაპარაკობს, მცხეთელებზე ბრაზობს – „ვინა კაცო? მცხეთელები? მაგათი გულისთვინ ცოლ–შვილს შიოდა საახალწლოდ, მაგათი დედა კი მოვტყანო!“– და ლიმონათის ბოთლი გააქანა პირდაპირ მეზობელ სუფრაზე. რატო ქნა ვერ მივხვდი.

აი აქ დაიწყო: წამოხტა ის ორი ტყავის ქურთუკიანი ჯეელი და ულაპარაკოდ სთხლიშეს სახეში, მაგიდა აყირავდა, მე ძირს აღმოვჩნდი, გადმომაგდო რომელიღაცამ, მიუხედავად იმისა რომ არც ვაპირებდი ჩხუბს, ან რისი თავი მქონდა? მაგრამ მაინც თანამონაწილე ვიყავი მათთვის და გამანეიტრალეს. წაქცეულს წიხლიც მომაყოლეს ბეჭებში და ბორკილები დამადეს. აეგრე მოვხვდი მცხეთის პოლიციის არაგამჭვირვალე შენობაში. ოთახში ჩამკეტეს, ბორკილები არ ამხსნეს. მაგიდაზე თავი დავდე და ჩემძინა. მთვრალი ვიყავი. რა თქმა უნდა არ ვიცი რამდენ ხანში, მაგრამ გამაღვიძეს. გამომძიებელი ვარო ერთმა  მითხრა. დაკითხვის შედეგად გაარკვიეს რო თედო მიზანაშვილს (ესე რქმევია იმ ჯუგაანელს) არ ვიცნობდი.  ისიც გაარკვიეს რომ თბილისში ყველაფერი უცბად ამომივიდა ყელში, რომ დილით უბედური „პახმელია“ მქონდა, რომ ოთახში გადამალული კონიაკი მივირთვი აზრზე მოსასვლელად და რომ მცხეთა ახლოს იყო. მერე ისიც მოვუყევი რომ გარემონტებულ ნაწილში ყველა ჭიშკარი, კრამიტი, ფანჯარა, ქვაფენილი ერთი ფერის არის, ისევე როგორც გასარემონტებელში ყველაფერი ნაცრისფერია და რომ ჩემთვის, რატომ არ ვიცი მაგრამ,  ნამდვილი მცხეთა ის სარდაფში არსებული დუქანია, სადაც საბჭოთა დახლ–მაცივარი, უგემოვნო კერამიკა, ულვაშებიანი დახლიდარი და  ღვინის სუნია. რატომღაც მომისმინეს, თან ჩემს საბუთებს ათვალიერებდნენ, სადაც ახალ პირადობასთან ერთად სამსახურის საშვი მიდევს, ასევე კიდევ ერთი ბარათი სადაც წერია რომ ვმუშაობ „ჩიტში“. ამხედეს, დამხედეს, გავიდნენ და სანამ კიდევ ერთხელ ჩამეძინებოდა შემოვიდნენ და გამაბუნძულეს გარეთ, წადი ბიძია სახლშიო, ამ ერთხელ გვიპატიებიაო. აღარ ვკითხე რა მაპატიეს, უცნობთან ერთად დალევა, დუქანში შესვლა თუ მცხეთაში ატეხილად წამოსვლა. წამოვედი სახლში ნაპატივები და მხოლოდ გზაში გამახსენდა თედო, რომელსაც მარტო არ უყვარს პურის ჭამა და ულვაშებიანი დახლიდარი, რომელსაც ფული ალბათ არავინ გადაუხადა.

წინამდებარე პოსტში შევეცადე თავი მომეყარა იმ მარგალიტებისათვის, რომლებსაც სამწუხაროდ გამოსთქვამენ/სჩადიან სამღვდელოების წარმომადგენლები და მათი დამოძღვრილი მრევლი. ვიცი რომ რეალურად უმრავლესობა საკმაოდ მტკივნეუალდ აღიქვამს და პატარა კენჭებსაც გამომისვრის, საუკეთესო ვარიანტში: “უკეთესი მამაოებიც არსებობენ და იმათზე რატომ არ ამბობ” ან “შენი საქმე არ არის, ნუ განსჯი” – თუმცა მე მაინც “განვსჯი”, ხოლო კარგებზე მათ ისაუბრონ. სიმართლე ითქვას და არანაირი მსგავსი შესავალი ალბათ არც სჭირდებოდა ამ პატიოსანი ხალხის ვიდეოებს, მაგრამ მაინც, იყოს. ხო აქვე დავამატებ, რომ ბევრი მოქმედი გმირი ამ ვიდეოებიდან დიდ სიმპათიას იწვევს ჩემში  და ხშირად  კარგ ხასიათზე მაყენებს ხოლმე. მადლობა მათ.

ჭეშმარიტად გეუბნებით თქვენ – დილით ყოველთვის კარგ ხასიათზე უნდა გაიღვიძოთ! ლოგინშივე უნდა ატეხოთ ზმორება და ძვლების მტვრევა, შემდეგ უნდა მიიღოთ ცივი შხაპი, ამის შემდეგ  უნდა დალიოთ მაგარი ყავა სიგარეტით და მიუჯდეთ კომპიუტერს! ყოველივე ამის შემდეგ კი ყოჩაღად უნდა წახვიდეთ სამსახურში, მიუხედავად იმისა რომ შაბათია.

ჭეშმარიტად გეუბნებით თქვენ, ეს ყველაფერი საჭიროა, რადგან წინ რთული დღე გელოდებათ!

ასე მაგალითად:

მას შემდეგ რაც მეტროთი ვმგზავრობ ვაჟა ფშაველადან წერეთლის გამზირამდე, სიზარმაცისა და გამო, რომელიც გამოიხატება სამსახურში დაგვიანებითა თუ დილის ძილიდან რთული გამოსვლით,  სამსახურამდე დარჩენილ ხუთასიოდე მეტრის ფეხით გავლას ავტობუსით მგზავრობა მირჩევნია. მითუმეტეს რომ მუნიციპალური ტრანსპორტის ეს ყვითელი გაზის კამერები ხშირად დადიან აღნიშნულ გამზირზე.

ორიოდ სიტყვით მგზავრებზე:

ავტობუსის მგზავრები შეგვიძლია დავყოთ ოთხ კატეგორიად:

1.  რომლებიც ბილეთს ამოსვლისთანავე იღებენ

2. რომლებიც ბილეთს მხოლოდ კონტროლიორის ამოსვლისას იღებენ

3. რომლებიც ბილეთს არ იღებენ

4. რომლებიც ბილეთს დამოუკიდებლად რატომღაც ვერ იღებენ და ყველა სხვა მგზავრი  ვალდებულად მიაჩნიათ რომ ბილეთი აუღონ

 უკანასკნელი კატეგორია მკლავს!

მათთვის არ აქვს მნიშვნელობა რამდენად შორს ხარ სალაროსგან თუ “ბილეთის ავტამატისგან” თუ რაც ქვია. არ აქვს მნიშვნელობა თუ  რამდენად სავსე ან  ცარიელია ავტობუსი. ამოდიან, გაწვრთნილი მეძებარივით პოულობენ ან მოიპოვებენ თავისუფალ სკამს და ასეთ მჯდომარე პოზიციიდან ახერხებენ მოგძებნონ და თავიანთი ბარათი/ხურდა ფული, ყოველგვარი ზრდილობიანი მომართვის გარეშე ხელში მოგაჩეჩონ.

ჭეშმარიტად გეუბნებით თქვენ – ეს არის კატეგორია, შეიძლება ითქვას რომ თაობაც, რომელსაც ყოველგვარი “გაჯეტი” (ამ შემთხვევაში “ბილეთის ავტამატი”, სალარო) შიშის ზარს სცემს, არ ენდობიან, არ იციან როგორ მოეპყრან და ამის გამო  აქვთ საოცარი დამოკიდებულება, რომელიც ლამის სიძულვილში გადასდით – რაც გამოიხატება მთავრობის ლანძღვით, რომელმაც ეს “ეშმაკის ყუთები” დააყენა. შედეგად გამორიცხულია რომ ოდესმე გაბედონ ბილეთის აღების სწავლა.

ჭეშმარიტად გეუბნებით თქვენ – ეს ხალხი ჩემს ნერვებზე მოქმედებს, განსაკუთრებით მაშინ თუ ბევრნი არიან და ლეგიონია მათი სახელი. ამ შემთხვევაში გიწევს ორი, სამი ან ხუთი ბილეთის აღება და მირთმევა.

და აი დღეს, როდესაც არის შაბათი და როდესაც კვლავ მომიწია დილით სამსახურში გასვლამ, ზემოთ აღნიშნული დილის გამოსაფხიზელებელი პროცედურები ზედმიწევნით ზუსტად შევასრულე. ვიმგზავრე მეტროთი და შევარჩიე შედარებით ცარიელი ავტობუსი, რომელიც თურმე სავსე ყოფილა ლეგიონით… და ლეგიონმა მყისვე იპოვა მსხვერპლი! ღმერთმანი მე გადავრჩი.

მსხვერპლი სანდომიანი ყმაწვილი აღმოჩნდა რომელიც  ჩემი ასვლის შემდეგ ორი გაჩერება მორჩილად და თავაზიანად ემსახურა ლეგიონს. სანამ მე ავიდოდი ალბათ მანამდეც ხმარობდნენ ბეჩავს. პირველ გაჩერებაზე ორი ბილეთი აიღო, სამი ჩანთა გადადგა და ერთიც ჩასვლისას მიაწოდა, როგორც იტყვიან ბალზაკის ასაკის მანდილოსანს, ანუ Milf-ს. მეორე გაჩერებაზე 3 ბილეთის აღება მოუწია, რა თქმა უნდა ადგილზე მიტანით. სანამ კიდევ გააჩერებდა ავტობუსი და ლეგიონი შეივსებოდა, ყველას გასაგონად, ღიმილით,  ასეთი განცხადება გააკეთა ამ თვინიერმა ყმაწვილმა:

“უკაცრავად ამ გაჩერებაზე ჩავდივარ და თუ კიდევ ვინმეს რამე გინდათ არ მოგერიდოთ, მითხარით!”

ლეგიონი მიხვდა რომ ბიჭმა სარკაზმით თქვა და ამ განცხადებით ამცნო რომ სულაც არ იყო ვალდებული სქელგავიან გაჯეტოფობ მილფებს მომსახურებოდა. ლეგიონმა გვიან მოახდინა რეაქცია, მას შემდეგ რაც მსხვერპლი ხელიდან დაუსხლტა. რეაქცია კი ერთობლივი ყაყანი აღმოჩნდა:

“სად იზრდებიან ესეთები?!”

“ოჯახში გაზრდილის რა ეტყობა?!”

“ვითომ რა დაუშავდა?!”

“აესაა, რაც მთავრობაა ისაა ახალგაზრდობა!”

“ყოჩაღ დედამისს!”

და ა.შ და ა.შ.

ამ დღეს მე გადავრჩი.

სწორედ ამიტომ, ჭეშმარიტად გეუბნებით თქვენ– დილით ყოველთვის კარგ ხასიათზე უნდა გაიღვიძოთ! ლოგინშივე უნდა ატეხოთ ზმორება და ძვლების მტვრევა, შემდეგ უნდა მიიღოთ ცივი შხაპი, ამის შემდეგ  უნდა დალიოთ მაგარი ყავა სიგარეტით და მიუჯდეთ კომპიუტერს! ეს ყველაფერი საჭიროა, რამეთუ  წინ რთული დღეა და არასდროს იცი თუნდაც ის თუ სად ჩაგისაფრდება  სქელგავიან მილფ გაჯეტოფობთა ლეგიონი, რადგან თუ ამ  დროს ცუდ ხასიათზე იქნები, ისევ შენთვის არის უარესი.

დილაა რა, 11 საათია, როგორც ყოველთვის დაგვიანებით მიდიხარ სამსახურში, ცხელა უკვე ოხერი, დააჭირა დილიდან წერეთელზე, ხოდა თავი გაქვს ჩაქინდრული, life sucks და რამე… ხოდა სად იყო და სად არა, შავზე შავმა კატამ, მზაკვრული მზერით და ნელი, თავხედური სიდინჯით, ისე რომ თვალი არც კი მოგაშორა, გზა გადაგიჭრა… თფუ ბლიად! ვინმე მაინც იყოს რომ გზა დაუთმო: მობრძანდით გენაცვალე, მხოლოდ თქვენს შემდეგ, პატივცემულო! აქეთ, აქეთ შენ ხარ ჩემი ბატონი! მაგრამ არა.. სხვა გზაც არ არის… აგინებ კატას და თავდახრილი, დილიდან დაღლილ–გათანგული კვეთ კუპრივით შავი, თავხედი კატის გავლებულ ვირტუალურ ხაზს… და… დრაგადაან! – თუმანი ტო?! ბრჭყვიალებს მზეს ირეკლავს… გახედე–გამოიხედე, არავინ არის, ცხელა რა… წკაპაან ჯიბეში ეგრევე! გიხარია, დაბნეულიც ხარ… ერთი, მეორე, მესამე ნაბიჯი და დრაგადადააან! მეორე დაშხოშიანი თუმანი, ბრჭყვიალებს შობელძაღლი! გაიხედე მარჯვნივ, გაიხედე მარცხნივ – წკაპაან ისევ ჯიბეში! აბა რაა!

ასწორებს რა, თავი მარიო გგონია ან პაკმანი, ან რაღაც  ეგეთი  :> თან ისეც აღარ ცხელა, ნათელი დღეა!

მართალია Morning Glory–ს დრო უკვე გასულია, მაგრამ რაღაც მსგავსი დისკომფორტულად სასიამოვნო შეგრძნება კი აგყვა… შავი კატა არა ისა კიდე!

სინდისის ქენჯნა?! ხო…  არაა… ჯერ ერთი ორივეჯერ გაიხედე და თან გამოიხედე კიდეც! მეორე ის რომ ცხელოდა და ირგვლივ არავინ იყო! მესამე კი დამიჯერეთ კეთილი დილა 20 ლარი ღირს ხოლმე!

დილა მშვიდობისა მეგობრებო!

ევროპა შვეიცარიელების წარმოდგენით

ბერლუსკონის ევროპაიტალიელების ევროპაგერმანელების ევროპაფრანგების ევროპავატიკანის ევროპარუსების ევროპა

ბერძნების ევროპაბრიტანელების ევროპაბულგარელების წარმოდგენითთურქების წარმოდგენითპოლონელების წარმოდგენითამერიკელების წარმოდგენითგეების წარმოდგენითევროპა მამაკაცების სიმაღლის მიხედვითევროპა პენისის სიგრძის მიხედვით

წყარო: http://alphadesigner.com

source: http://alphadesigner.com

- ნანა..! ნანა! გაიღვიძე…

- რა იყო..? შუქი მაინც აანთე რა გულს მიხეთქავ?!

- სიზმარი ვნახე ნანა, ისევ ის სიზმარი…

-  რომელი საათია..?

- ხუთის ოცი წუთი.  გაგრძელდა მგონი…

- რა გაგრძელდა?

- სიზმარი, მანამდე რო ვნახე ის სიზმარი…

- ხო.. ხო გამახსენდა, რა ნახე?

- ისევ მინდორზე ვიყავი, დიდი მწვანე მინდორი იყო, ბოლო არ უჩანდა და ისევ მოულოდნელად წამოვიდა შავი ცხენების რემა. ჯერ კიდევ შირს იყვნენ მაგრამ სახეებს ვარჩევდი, მრისხანე, გაშმაგებული თვალებით და ლაშით მორბოდნენ ჩემსკენ და უკან გრიგალი მოჰყვებოდათ. მეშინოდა მაგრამ გაქცევა არც მიფიქრია, სწრაფად მიახლოვდებოდნენ… ჩავიკუზე და ხელები თავზე ავიფარე, ცხენები გრიალით გარბოდნენ ირგვლივ… თავი ავწიე თუ არა დიდი შავი ულაყი ყალყზე შედგა ჩემს წინ და ფლოქვები დამიშინა ჭიხვინით… ყოველი დარტყმისას კვლავ ყალყზე დგებოდა და გარკვეული რითმით, მგონი გულის ფეთქვასავით, მიშენდა ფლოქვებს – დუგ-დუგ!  დუგ-დუგ! ესე… თავად დარტყმები კი მტკივნეული სულაც არ იყო, ოღონდ თითოეული დარტყმა მაპატარავებდა -  ასაკითაც და ფიზიკურადაც  თუმცა თვალები ისეთივე მრჩებოდა, არ იცვლებოდა… და სულ ბოლოს თოთო ბავშვის ხელა რომ გავხდი, 72 წლის კაცის თვალებით ავხედე გაცოფებულ ცხენს კბილებში, რომელმაც უნალო ფლოქვი სახეში ჩამარტყა… და აქ გამეღვიძა.

- შენ რა გითხარი, რამ შეგაშინა ? ბებიაჩემისგან მახსოვს რომ ცხენი კარგია სიზმარში. დილით გადავხედავ წიგნში და გეტყვი რას უნდა ნიშნავდეს და…

- ხო, მოგეცა გასართობი… ყავაშიც  ჩაახედე ბარემ მეზობლებს…მაგიტომ კი არ მოგიყევი…

- აბა?

- რაღა აბა ქალო…?! შემეშინდა…

- იიჰ შენ რა გითხარი, აქამდე არაფრის შეგშინებია და…

-  ჰო კაი, კაი…დავიძინოთ ახლა!

* * *

- გამარჯობა ბიძია ენგურ, როგორ ბრძანდებით?

ბიძია ენგური – იგივე ენგურ იოსების ძე კენჭაძე დაიბადა 1939 წლის 27 მარტს ქალაქ თბილისში. 1956 წელს დაამთავრა თბილისის 42-ე საშუალო სკოლა, ამავე წელს ჩააბარა გეპეიში საინჟინრო ფაკულტეტზე, მოგვიანებით სწავლა გააგრძელა მოსკოვში  სადაც დაიცვა პროფესორის ხარისხი. 1982 წლამდე მუშაობდა სამხედრო სფეროში სემიპალატინსკის ოლქში.  1969 წლიდან იმყოფება ქორწინებაში ნანა გერონტის ასულ მიქაშავიძესთან. შვილები არ ჰყავთ. არ მოსწონს სიახლე და მოულოდნელობები. მოსწონს როდესაც ყველაფერი გათვლილია და რაიმე კონტროლს ექვემდებარება. ენგურ კენჭაძემ ბოლო სამი თვის განმავლობაში რამოდენიმეჯერ ნახა ერთიდაიგივე  სიზმარი. შედეგად მოუმატა სიკვდილზე ფიქრს და ჭადრაკის თამაშს. ენგურ კენჭაძეს 1988 წელს გადაეცა მედალი როგორც საბჭოთა კავშირის დამსახურებულ გამომგონებელს.

- კარგად გიორგი, კარგად – შენც ხომ კარგად ხარ?

- რავიცი ვარ რა, საით მიდიხართ? ხომ არ გაგიყვანოთ მანქანით?

- აჰ არა მადლობა, მივეჩვევი მერე ხო იცი?! აქვე კიროვის პარკში მივდივარ, გასვლითი მატჩი მაქვს იურასთან და ცოტა ადრე მივალ გასახურებლად.

- ოო დიდი თამაში ყოფილა დღეს,  თქვენსკენ ვარ ხომ იცით?!

- ვიცი ვიცი..

- კარგით აბა, წარმატებები! ტურებს ერიდეთ, ტურებით თამაშობს ეგ კარგად.

- ვერ შემაშინებს კაცო, კარგად იყავი.

***

- სალამი ლომებს!

- ოხ ენგურს ვახლავართ! საით ხარ დაკარგული?

- საით უნდა ვიყო, ხო იცი ოთხშაბათობით ვარ ხოლმე აქეთ.

- გრაფიკი, გრაფიკი… რა ხდება სხვა ბაღებში? როგორ ფორმაში არიან მოთამაშეები?

– ბერდებიან, ასაკი ეპარებათ.

– ხომმ… სიბერე არ არის კარგი.

- რა იყო ეგ ცხენი გემეტება კაცო თუ შენი არ არის?!

- რა ვქნა აბა სხვა ხოდი არ დამიტოვა და…

- მდას… кавалеристи – они разбоиники, но причем здесь кони?! იურა არ გამოჩენილა?

- არა არ ყოფილა დღეს…

- ჰმ.. ავტომატურ მოგებას ჩავითვლი მაშინ!

***

- სალამი ახალგაზრდას!

- გამარჯობა?!

- ჭადრაკის თამაში თუ იცით?

- კი, დიახ…

- ეგრეც ვიფიქრე, დავინახე წიგნს კითხულობდით და ვიფიქრე ჭადრაკიც ეცოდინება თქო. ხომ არ გვეთამაშა ერთი ხელი? ჩემი ნაპარნიკი არ მოდის დღეს ვატყობ.

- კი ბატონო… ოღონდ დიდი ხანია არ მითამაშია და…

- სვლები ხო იცი?

- კი, რა თქმა უნდა.

- ხოდა გავერთოთ ცოტათი.

- კარგით.

- აირჩიე მაშინ.

- შავები იყოს.

- როგორც გენებოთ – ენგურ კენჭაძე.

- კოტე დვალი – სასიამოვნოა.

კოტე იგივე კონსტანტინე დვალი – დაიბადა 1985 წლის 19 თებერვალს,  განათლებით იურისტი. 12–დან 17 წლამდე დადიოდა ჭადრაკზე აღნიშნულ ბაღში მდებარე ჭადრაკის სასახლეში.  უყვარს მხატვრული ლიტერატურა, განსაკუთრებით სამეცნიერო ფანტასტიკა. მუშაობს  ტურისტულ სააგენტოში იურისტად, შესვენების დროს უთმობს მსუბუქ ლანჩს და წიგნის კითხვას ვერის ბაღში. სამსახურის დროს კი http://www.jinchess.com/-ს ნიკით kote dvali.

- ანუ კონსტანტინე?

-დიახ, როგორც გენებოთ.

***

- კი ბატონო, კონტროლი იყო, მაგრამ საჭიროც იყო კაცო, აბა ეხლა როა ვისაც რას უნდა იმას აკეთებს ეგაა? ხო ხედავ რაც მოიტანა ამან?

- ეგრეც არ არის, ვისაც რა უნდა იმას ვერ აკეთებს, მაგრამ რომც აკეთებდეს განა რა პრობლემა იქნება?

- როგორ თუ რა? ჯერ მარტო რამდენი ცისფერია უკვე და რაც უნდა ის რო ქნან მერე რა იქნება კაცო? რას მელაპარაკები?

- ნუ კარგით, კარგით… შახ ბატონო ენგურ!

- ქიში ანუ…?!

- როგორც გენებოთ.

***

- იქნებ ცხენს მიხედოთ ახალგაზრდავ, საბრალო მდგომარეობაშია ჩავარდნილი, წასასვლელი აღარ აქვს… Я так думаю.

- ვერაფრით დაგეთანხმებით ბატონო ენგურ…

***

- ან ესეც ვთქვათ, ეს გოგოები რომ ეწევიან ახალა, ესაა საქმე?

- მოწიონ მერე რა მოხდა?

- როგორ თუ რა მოხდა? ყველაფერს თავი დაანებე და ხომ ცუდია ჯანმრთელობისთვის?

- აი მეც ხომ ვეწევი და ჩემზე რატომ არ ბრაზდებით?

- შენ ბიჭი ხარ კაცო და გოგოები რო ეწვიან ხო იცი რა მოსდით მერე?

-რა?!

- ივუწროვდებათ ის.

- ის?!

- ხო ის!

- მერე რა, უკეთესიც არის.

- მაგისთვის რაც შენ იფიქრე კი, მაგრამ  ბავშვის გაჩენისას?! და ისე არც შენთვის არის კარგი, აფუჭებს იმას, ხო იცი?!

-  იმისთვის?!

- იმისთვისაც, შენთვისაც და ყველაფრისთვის კაცო!

***

- საკამოდ იოლი ნადავლი იყო ჩემო კონსტანტინე ეს ოფიცერი, საკმაოდ…

- არაუშავს, გამოვასწორებთ.

- დიდი ხანია აქ მუშაობ?

- მეორე წელია.

- ხო, კაცი უნდა მუშაობდეს, ფულია დღეს ყველაფერი -ფული! ხალხი ყველაფერს იზავს ფულის გულისთვის! აი სტალინის დროს როგორ იყო იცი? ვინმეთვის ფული რო მიგეცა, ისე უბრალოდ, გაგიჟდებოდა, ვინ არის შენი მათხოვარიო გეტყოდა! დიდი შეურაცხყოფა იყო, აბა?! ეხლა კიდე, ეჰ… არაფერი ახსოვთ ფულის გარდა, ფულია მთავარი! ესეც კაპიტალიზმი, მგლები არაიან ადამიანები დღეს, მგლები!

- უბრალოდ რატომ უნდა მიმეცა ფული ბატონო ენგურ?!

- ეს ისე გითხარი, მაგალითისთვის, სხვანაირად უყურებდნენ მაშინ ფულს.

- აბა რო ყვებიან საბჭოთა კავშირის დროს ტომრებით ვხვეტდით ფულსო?!

- ეგ მერე იყო კაცო, სტალინის მერე გააფუჭეს ქვეყანა… აბა სტალინის დროს ეცადათ? ეგრევე რასსტრელ’! კედელთან! აბა?! ეგრე იყო საქმე და ვერაფერ ცუდს ვერ ბედავდა ხალხი… აი, აი, აი… გორბაჩოვიც კაცი იყო და სტალინიც?!

- თქვენ რამხელა იყავით სტალინის დროს?

- ესე 15 წლის, მაგრამ მახსოვს კაცო.

***

- ქიში ჩემო კონსტანტინე!

- ხოოომ.. მგონი ვეღარ მშველის ჩემი ნაქები როქი, ცუდია, ცუდი…

- Еще не все потеряно, настоящая армия погибает, но не сдается!

- ჯერ ადრეა დანებება… თქვენ ხშირად ხართ ხოლმე აქეთ?

- კიროვში? არა, ოთხშაბათობით მხოლოდ. დღეები მაქვს დაყოფილი: ორშაბათს ვაკის პარკში ვხვდები ძველ მეგობარს და იქ ვთამაშობთ, სამშაბათს ალექსანდროვის ბაღში, ოთხშაბათს აქ, როგორც გითხარი, ხუთშაბათს დედაენის ბაღში და ასე დავდივარ, ჩემი რა მიდის ბაღებში სათამაშოდ. თუმცა დღეს ჩემი ნაპარნიკი…

- ჩემირამიდის ბაღები…

- რა?!

- არაფერი, უკაცრავად…

- ხოდა დღეს არ მოვიდა ჩემი ნაპარნიკი, იურა და აგერ შენ გეთამაშები.

- ძალიან კარგი, გარდე ბატონო ენგურ!

- ოხ! აღარ ხუმრობ აი.

***

- მერე ერთი პერიოდი მოსკოვში ვცხოვრობდით, მაგრამ მაინც აქეთ გამომიწია გულმა. ქვეყანა რომ აირია მერეც შემეძლო წასვლა, ნანა მეუბნებოდა წავიდეთო მაგრამ არა, არ ვქენი მაინც.

- ხომ არ ნანობთ?

- არა, რას ამბობ! პირიქით.

- მე კი სიამოვნებით ვიცხოვრებდი სადმე სხვაგან… ოღონდ სამუდამოდ არამგონია.

- ხო, ეგაა.. სამუდამოდ ძნელია.

***

- კიდე იცი რაში იყო სტალინი მართალი? რო დაიჭირა და გაკრიჭა ეს მღვდლები. დღეს ხო ხედავ რა ხდება?! მოახტნენ ჯიპებს და ერთ ამბავში არიან.

- ვხვდები რასაც ამბობთ მაგრამ ეს “გაკრეჭვაში” რასაც გულისხმობთ მაგაში ვერ დაგეთანხმებით, რამდენი ეკლესია დაანგრიეს, რამდენი კაცი მოკლეს, არ არის სწორი, არ შეიძლება ეგრე!

- მართალი არავინ მოუკლავთ! და თან ეგ თავიდან იყო მკაცრად, თორემ მერე შესულიყავი და გელოცა ბატონო რამდენიც გინდოდა, ვინ დაგიშლიდა?! არც არავინ, დღეს რო ყვებიან ეგრე კი არ იყო! დაგიჭერდნენ არა ისა. ეს თავიდან ასწავლეს ჭკუა და დღესაც არ აწყენდათ.

- არ ვიცი, არ ვიცი.

***

- ხოდა ნანამ ამ სიბერეში დაიწყო კაცო ამ სიზმრების დაჯერება, მე კიდევ არ მჯერა. სიზმარი სიზმარია კაცო! რათ უნდა მაგას ბევრი ისა, სისულელეები და რაღაცეები?!

- ხო, მეც არ მჯერა მაინცდამაინც სიზმრების.

- И правилно! ცრურწმენებია ეგ…  კატა, სიზმარი, მარილი…

***

- აი ბატონო ენგურ, ამჯერად კი ნამდვიალდ შამათია, მეტი გზა აღარ არის!

- მდას… правилно, შამათია.

- კარგით ბატონო ენგურ, მეჩქარება უკვე მე, დამაგვიანდა და სასიამოვნო იყო თქვენი გაცნობა.

- ჩემთვისაც კონსტანტინე, ჩემთვისაც.

- შევხვდებით კიდევ , მეც აქეთ ვარ ხოლმე ხშირად.

- სიამოვნებით, კარგად იყავი, ჭკვიანი ბიჭი ხარ და აბა შენ იცი, წარმატებები!

- ნახვამდის ბატონო ენგურ.

***

- მოხვედი?!

- არა!

- მოდი დაჯექი წაგაკითხო.

- რა უნდა წამაკითხო.

- მოდი კაცო მოდი! მისმინე: მმ.. ეს არა..  თეთრი ცხენი… არა… თუ ცხენზე ზიხართ არა.. მოვინიშნე სადღაც… აი - თუ ის ტლინკებს თქვენ გირტყამთ, ელოდეთ ძლიერ კონკურენტს! და –  თუ ცხენი მირბის რემასთან ერთად–გაიგებთ მეგობრის ავადმყოფობას… ესენი წაიკითხე ჯერ. კიდევ ეწერა რომ…

- მდამ… вот так штука!